Albanië is een land vol verrassende bezienswaardigheden die variëren van historische monumenten tot adembenemende natuurlijke landschappen. Een van de meest iconische plekken is het Skanderbegplein in de hoofdstad Tirana. Dit centrale plein wordt omringd door belangrijke gebouwen zoals het Nationaal Historisch Museum en de Et’hem Bey-moskee. Niet ver van Tirana ligt de Dajti-berg, bereikbaar via een kabelbaan, die een spectaculair uitzicht over de stad en de omliggende natuur biedt. In het zuiden van het land ligt de oude stad Berat, ook wel de “Stad van de Duizend Vensters” genoemd. Het Kasteel van Berat heeft goed bewaarde Ottomaanse huizen en het Onufri Museum. Nabij Berat bevindt zich de archeologische site van Apollonia, een oude Griekse stad met indrukwekkende ruïnes. Aan de Albanese Riviera zijn de stranden van Dhermi, Himara en Ksamil populair vanwege hun kristalheldere water en ongerepte schoonheid. Sarandë, een levendige kustplaats, is de toegangspoort tot het UNESCO-werelderfgoed Butrint, een archeologische site met overblijfselen uit de Griekse, Romeinse en Byzantijnse tijd. In het noorden biedt het Komanimeer een schilderachtige boottocht door smalle kloven en steile bergwanden. Verder naar het noorden ligt de Valbona-vallei, een paradijs voor wandelaars en natuurliefhebbers, bekend om zijn spectaculaire Alpenlandschap.
Bezienswaardigheden in Albanië
Meer van Ohrid
Het Meer van Ohrid ligt op de grens van Albanië en Noord-Macedonië en is met een oppervlakte van 358 vierkante kilometer en een diepte tot 288 meter een van de grootste en diepste meren van de Balkan. Het is ook een van de oudste ter wereld: de bodemlagen wijzen op een ouderdom van drie tot vijf miljoen jaar, en juist daardoor leven er meer dan tweehonderd soorten die nergens anders voorkomen. Ongeveer een derde van het meer is Albanees, en dat deel bereik je vanaf Pogradec. Het is er merkbaar rustiger dan aan de Macedonische kant: minder hotels, minder boten, meer kiezelstrandjes met een paar vissersbootjes ernaast. De Macedonische oever staat sinds 1979 op de werelderfgoedlijst, de Albanese kant is er in 2019 aan toegevoegd. Langs de kustlijn lopen wandel- en fietspaden en liggen kerkjes, kloosters en dorpen als Lin. Daar zijn vroegchristelijke mozaïekvloeren gevonden en de resten van een paaldorp van ruim achtduizend jaar oud, het oudste van Europa.
Bunkers van dictator Enver Hoxha
De bunkers van Enver Hoxha zijn stille getuigen van het regime dat het land van 1944 tot 1985 in zijn greep hield. Onder Hoxha werden er meer dan 170.000 gebouwd, in de overtuiging dat Albanië voortdurend op het punt stond te worden binnengevallen. Het waren er zoveel dat het bouwprogramma een flink deel van het beton en het staal van het land opslokte, in een periode waarin er nauwelijks woningen bij kwamen.
De koepels variëren van eenpersoons schuilplaatsen van nog geen drie meter doorsnee tot complexen waar hele eenheden in konden. Je komt ze overal tegen: op bergpassen, tussen de olijfbomen, aan het strand en midden in woonwijken. Na 1991 zijn de meeste verlaten. Een deel is gesloopt of dichtgegooid, een ander deel heeft een nieuwe bestemming gekregen als opslag, kiosk, strandbar of kunstinstallatie. De twee bekendste complexen liggen in Tirana en zijn allebei museum geworden. Wie er maar een van kan doen, kiest afhankelijk van zijn interesse: de ene gaat over het systeem, de andere over de mensen die het uitvoerden.
Bunk’Art 1
Bunk’Art 1 ligt aan de rand van Tirana, aan de voet van de Dajti-berg, en is ondergebracht in de atoomschuilkelder die voor Hoxha en de politieke en militaire top was gebouwd. Het is een ondergronds gebouw van vijf verdiepingen met 106 kamers en zo’n 3.000 vierkante meter vloer, compleet met vergaderzaal, slaapvertrekken en een eigen luchtzuivering. Tot 1990 heeft het nooit dienstgedaan. Sinds de opening als museum loop je door diezelfde gangen langs exposities over de oorlogsjaren, het dagelijks leven onder de dictatuur en het bunkerprogramma zelf, afgewisseld met installaties van hedendaagse kunstenaars. Reken op een uur, neem een trui mee want het is er koel, en houd er rekening mee dat het geheel onder de grond is en dus niet voor iedereen prettig. Je komt er met de bus richting Linza of met een taxi; de ingang is een tunnel in de berghelling, wat meteen de juiste toon zet.
Bunk’Art 2
Bunk’Art 2 staat in het centrum, op dertig seconden lopen van het Skanderbegplein. De ingang is een betonnen koepel midden op de stoep, die bij de aanleg als het ware uit het trottoir omhoog is gekomen. Daarachter ligt een bunker van 24 kamers en ongeveer duizend vierkante meter.
Waar Bunk’Art 1 over het regime in het algemeen gaat, richt dit museum zich op de politie en de geheime dienst. De opstelling loopt van de gendarmerie na de onafhankelijkheid in 1912, via de bezettingsjaren, naar de Sigurimi tussen 1944 en 1991: afluisterapparatuur, dossiers, celdeuren en de namen van wie in de kampen zijn omgekomen. Het is het confronterendere van de twee, en het laat vooral zien hoe fijnmazig het systeem was: niet met grote processen, maar met buren die over buren rapporteerden. Omdat het middenin de stad ligt en je er zo naar binnen loopt, is het ook de makkelijkste om tussen twee andere bezoeken door mee te pakken.
Et'hem Bey-moskee
De Et’hem Bey-moskee ligt in het hart van Tirana aan het Skanderbegplein. Het is een van de meest iconische en historische bezienswaardigheden van de Albanese hoofdstad. De bouw begon in 1791 onder leiding van Molla Bey en werd in 1821 voltooid door zijn zoon, Et’hem Bey. De moskee is een voorbeeld van Ottomaanse architectuur en staat bekend om zijn gedetailleerde fresco’s, binnen en buiten. De muren en plafonds zijn versierd met kleurrijke, fijne schilderingen van bomen, watervallen, bruggen en andere natuurmotieven, wat voor islamitische kunst uit die periode ongebruikelijk is. Tijdens het communisme, toen religie verboden was, bleef de moskee gesloten. Bij de heropening in januari 1991 liepen duizenden mensen zonder toestemming naar binnen, terwijl de politie toekeek en niet ingreep. Het geldt als een van de eerste openlijke breuken met het regime. Naast de moskee staat de 32 meter hoge klokkentoren die dezelfde Et’hem Bey in 1822 liet bouwen. Binnen mag je kijken buiten de gebedstijden. Schoenen uit, schouders bedekt, en tel de plafondschilderingen: het is een van de weinige moskeeën waar je bomen en bruggen afgebeeld ziet.
Komani Meer
Het Komanimeer ligt in het noordwesten van Albanië en is een van de mooiste meren van het land. Het is een stuwmeer, ontstaan tussen 1979 en 1985 door de bouw van een 130 meter hoge dam in de rivier de Drin. Op het Komanimeer kun je een boottocht maken van Koman naar Fierzë, vaak omschreven als een van de mooiste veertochten ter wereld: ruim twee uur varen door een smalle kloof waar de wanden honderden meters recht uit het turquoise water omhoog gaan. In het zomerseizoen varen er dagelijks veerboten die ook auto’s meenemen; buiten het hoogseizoen wordt de dienstregeling dunner en is het verstandig vooraf te checken. Het meer is de toegangspoort tot de Valbona-vallei en de Albanese Alpen. Langs de oevers liggen gehuchten die alleen per boot bereikbaar zijn, waar de bewoners leven van landbouw en visserij en waar de tijd soms lijkt stil te staan. De weg van Shkodër naar de steiger bij Koman eindigt in een smalle, ongeverlichte tunnel van een paar honderd meter die nog uit de bouwtijd van de dam stamt. Wie daar met een huurauto doorheen rijdt is meteen wakker.
Klooster van Zvërnec
Het Klooster van Zvërnec staat op een klein eiland in de Narta-lagune, een paar kilometer ten noorden van Vlorë. Je komt er alleen via een smalle houten voetgangersbrug van enkele honderden meters. Dit Byzantijnse klooster uit de 13e eeuw is gewijd aan de Heilige Maria en ligt verscholen tussen de cipressen en pijnbomen die het hele eilandje bedekken. De kerk is klein en sober, met resten van fresco’s en een paar iconen. Op het eiland staat verder niets; het enige geluid komt van de vogels en het water.
De Narta-lagune zelf is een zoutwatergebied met zoutpannen waar in het voorjaar en najaar flamingo’s neerstrijken. Neem een verrekijker mee als je toch in de buurt bent. Je komt er via een zijweg vanaf de kustweg boven Vlorë, dwars door de zoutpannen. Er is geen kassa en geen hek; er staat alleen een bordje bij de brug. Ga in de vroege ochtend of tegen zonsondergang, want dan staat het licht laag over de lagune en zijn de muggen nog niet wakker.
Skanderbegplein
Het Skanderbegplein ligt in het centrum van Tirana en is met ongeveer 40.000 vierkante meter het grootste plein van Albanië. Het is vernoemd naar de nationale held Gjergj Kastrioti Skanderbeg, die in de 15e eeuw de Albanese opstand tegen het Ottomaanse Rijk leidde. Rondom staan het Nationaal Historisch Museum, de Et’hem Bey-moskee, de klokkentoren, het Paleis van Cultuur met de Nationale Opera en de Bank van Albanië. Centraal staat het ruiterstandbeeld van Skanderbeg. Het plein zoals je het nu ziet is van 2017. Het bureau 51N4E ontwierp het samen met kunstenaar Anri Sala als een licht bollend vlak, bestraat met steensoorten uit alle hoeken van het land. In 2018 kreeg de herinrichting de Europese prijs voor de openbare ruimte. Het standbeeld zelf is ouder dan het plein eromheen: het werd in 1968 onthuld, vijfhonderd jaar na de dood van Skanderbeg. Sinds de herinrichting rijdt er geen verkeer meer over; er zitten waterstralen in de bestrating waar kinderen in de zomer doorheen rennen.
Gjipe Beach
Gjipe Beach ligt aan de Albanese Riviera tussen de dorpen Dhërmi en Vuno, op de plek waar een kloof uitkomt op zee. Het strand wordt aan weerszijden ingesloten door kliffen en het water is er kristalhelder. Met de auto kom je er niet: je parkeert boven bij de afslag en loopt in ongeveer een half uur naar beneden, over een steenachtig pad dat op de terugweg een stuk zwaarder is. De makkelijke manier is een bootje vanuit Dhërmi of Himarë.
Het strand is een mix van kiezels en grof zand en loopt vrij snel af, wat het goed maakt voor zwemmen en snorkelen. Achter het strand kun je de kloof in lopen, tussen wanden die op sommige plekken meer dan zestig meter hoog zijn. Er is een kleine camping en een strandbar, maar verder niets: neem water en schaduw mee, want beide zijn er schaars. Wat er aan voorzieningen staat moet met een quad of per boot worden aangevoerd, want een weg naar beneden is er niet. Dat merk je aan de prijzen en aan het feit dat er ’s avonds weinig meer te krijgen is dan bier en een broodje.
The Blue Eye / Syri i Kaltër
The Blue Eye, in het Albanees Syri i Kaltër, is een karstbron in het zuiden van het land en een van de bekendste natuurverschijnselen van Albanië. Het water komt met kracht omhoog uit een onderaardse gang en kleurt van diep kobaltblauw in het midden naar turquoise aan de randen. Hoe diep de bron precies is weet niemand. Duikers zijn tot ruim vijftig meter gegaan zonder de bodem te bereiken. Het water blijft het hele jaar rond de tien graden, dus wie erin springt is er snel weer uit; er ligt een houten platform waar de meeste bezoekers het bij kijken houden. De bron voedt de Bistricë, die verderop bij Sarandë in zee stroomt. Je vindt hem langs de weg van Sarandë naar Gjirokastër, ongeveer twintig kilometer landinwaarts, met de laatste kilometers over een zijweg en te voet. Kom vroeg: vanaf een uur of tien staan er bussen. De bron is beschermd als natuurmonument en ligt in een park van eiken en platanen, met een restaurant bij de parkeerplaats en een wandeling van een minuut of tien naar het water.
Butrint
Butrint ligt in het uiterste zuiden van Albanië, ongeveer veertien kilometer onder Sarandë en vlak bij de Griekse grens. Het is de belangrijkste archeologische vindplaats van het land en staat sinds 1992 op de UNESCO-werelderfgoedlijst; in 2000 werd het omringende gebied nationaal park. De stad werd bewoond vanaf de prehistorie en bloeide achtereenvolgens onder Grieken, Romeinen, Byzantijnen en Venetianen, waarna ze in de 19e eeuw in het moeras verdween en pas in de jaren dertig werd opgegraven. Wat je nu loopt is een route van ongeveer anderhalve kilometer door het bos. Je komt langs het theater uit de 3e eeuw voor Christus, dat in de Romeinse tijd werd vergroot en waar het water na regen in blijft staan, het Asklepion dat aan de god van de geneeskunde was gewijd, de grote basiliek uit de 6e eeuw en het baptisterium met mozaïekvloeren die vanwege hun kwetsbaarheid meestal onder een laag zand liggen. Bovenop de heuvel staat de Venetiaanse burcht met een klein museum en uitzicht over het Vivari-kanaal. Aan de overkant van dat kanaal ligt het driehoekige fort van Ali Pasha, bereikbaar met een kabelpont.
Kasteel van Durrës
Het Kasteel van Durrës is een vestingwerk dat in de 5e eeuw na Christus werd gebouwd onder de Byzantijnse keizer Anastasius I, die zelf uit de stad kwam. Het is een van de belangrijkste historische monumenten van Albanië. Door de eeuwen heen is er veel aan gesleuteld, vooral in de Venetiaanse en Ottomaanse tijd. De muren waren oorspronkelijk ruim drie kilometer lang en hebben de stad door tientallen belegeringen heen beschermd. Van dat geheel staan nu nog stukken muur en een aantal torens overeind, midden tussen de gewone stadsbebouwing. De ronde Venetiaanse toren aan de zeezijde is tegenwoordig een café, waar je met uitzicht over de Adriatische Zee op de vestingmuur zit. Rondlopen kost een uurtje en kan gewoon vanaf straat. Durrës heette in de oudheid Dyrrachium en was het beginpunt van de Via Egnatia, de Romeinse weg die dwars door de Balkan naar Constantinopel liep. Het kasteel bewaakte precies dat vertrekpunt, en dat verklaart waarom er zoveel eeuwen in is geïnvesteerd.
Amantia
De oude stad Amantia ligt in de heuvels van de regio Vlorë, bij het dorp Ploçë. Ze werd in de 5e eeuw voor Christus gesticht door de Illyrische stam van de Amantes en groeide uit tot een versterkte stad met een eigen muntslag. De bijna twee kilometer lange stadsmuren zijn voor hun leeftijd uitzonderlijk goed bewaard. Binnen de muren ligt een stadion met stenen tribunes waar nog rijen zitplaatsen te tellen zijn, en verderop staan de resten van een tempel voor Aphrodite, een aantal woonhuizen en de agora, het centrale marktplein. Amantia is niet ingericht als toeristische locatie en juist dat is de charme: geen hek, geen kassa, en op een doordeweekse dag meestal niemand. Vanaf de ruïnes kijk je uit over de valleien en de bergen naar de kust. De weg erheen is een verhaal apart: vanaf de route tussen Vlorë en Tepelenë klim je over een smalle asfaltweg met haarspeldbochten de heuvel op. Een gewone personenauto komt er, maar reken op een half uur voor de laatste tien kilometer.
Piramide van Tirana
De Piramide van Tirana, ook bekend als het Enver Hoxha Museum, is een opvallend gebouw in het centrum van de Albanese hoofdstad. Oorspronkelijk ontworpen door de dochter en schoonzoon van de voormalige communistische leider Enver Hoxha, werd de piramide in 1988 geopend als een mausoleum ter ere van Hoxha. Na de val van het communisme in 1991 verloor de piramide haar oorspronkelijke functie en kreeg het gebouw diverse andere rollen, waaronder een conferentiecentrum, nachtclub en tijdelijk NAVO-hoofdkwartier tijdens de Kosovo-oorlog in 1999. De unieke architectuur en centrale ligging hebben het een iconisch, zij het controversieel, deel van het stadsbeeld van Tirana gemaakt. Na een recente renovatie is de Piramide van Tirana, nu in gebruik als innovatief technologisch en cultureel centrum voor jongeren. Via de trappen aan de buitenzijde (of via de lift aan de binnenzijde) kun je de piramide beklimmen. Vanaf de piramide heb je een prachtig uitzicht over Tirana.
Amfitheater van Durrës
Het Amfitheater van Durrës is het grootste Romeinse amfitheater van de Balkan en een van de opvallendste vondsten van het land. Het werd in de 2e eeuw na Christus gebouwd, in de tijd van keizer Trajanus, meet ruim 132 bij 113 meter en bood plaats aan ongeveer 20.000 toeschouwers. Er werden gladiatorengevechten en andere publieke spektakels gehouden. Bijzonder is dat het pas eind 1966 werd ontdekt, door archeoloog Vangjel Toçi, en dat een flink deel nog onder de huizen van de huidige stad ligt. Wat is uitgegraven kun je bezoeken. In de zijkant zit een vroegchristelijke kapel uit de tweede helft van de 4e eeuw, die in de 6e eeuw mozaïeken kreeg; die zijn bewaard gebleven en zijn het eigenlijke hoogtepunt van een bezoek. Het amfitheater ligt op een paar minuten lopen van de haven en de boulevard, en even verderop staan de resten van de Romeinse thermen, midden op een plein. De site staat op de voorlopige lijst voor UNESCO-werelderfgoed.
Kasteel van Berat
Het Kasteel van Berat, in het Albanees Kalaja e Beratit, torent hoog boven de stad uit. De oudste delen gaan terug tot de 4e eeuw voor Christus en er is door de eeuwen heen flink aan gebouwd, vooral in de Byzantijnse en Ottomaanse tijd. Wat het kasteel anders maakt dan de meeste burchten is dat het nooit leeg is komen te staan: binnen de muren liggen gewone woonstraten waar nog altijd mensen wonen, met was aan de lijn en katten op de stoep. Je loopt er door een gewone buurt, over straatjes die steil omhoog lopen. In het kasteel stonden ooit een stuk of twintig kerken, de meeste uit de 13e eeuw; een deel daarvan is verdwenen, de rest staat er nog. De belangrijkste is de Sint-Mariakerk, die nu het Onufri Museum huisvest met een collectie iconen van de 16e-eeuwse schilder Onufri, beroemd om het rood dat hij zelf mengde. Vanaf de muren kijk je uit over de Osum en over de wijken Mangalem en Gorica, met de rijen ramen die Berat de bijnaam stad van de duizend vensters opleverden. Berat staat sinds 2008 op de UNESCO-werelderfgoedlijst. Reken op een stevige klim vanaf het centrum, of neem een taxi omhoog en loop terug.
Apollonia
Apollonia ligt bij het dorp Pojan in het midden van het land en is een van de belangrijkste archeologische vindplaatsen van Albanië. De stad werd rond 600 voor Christus gesticht door kolonisten uit Korinthe, onder leiding van een zekere Gylax, en groeide uit tot een handels- en cultuurcentrum met op zijn hoogtepunt naar schatting zestigduizend inwoners. Cicero noemde het een grote en gewichtige stad. Wat je nu ziet is een terrein van heuvels en olijfgaarden waar maar een klein deel van is opgegraven; de rest ligt nog onder de grond.
Te zien zijn onder meer het bouleuterion, het raadsgebouw met zijn rij zuilen dat op vrijwel elke foto van Albanië staat, een odeon, resten van de tempel van Apollo en lange stukken stadsmuur. Op het terrein staat ook een 13e-eeuws klooster, waarin het archeologisch museum is ondergebracht. Eén detail maakt Apollonia bijzonder: de latere keizer Augustus studeerde hier in 44 voor Christus, en het was op deze plek dat hem het bericht bereikte dat Caesar was vermoord. Hij vertrok onmiddellijk naar Rome, en Apollonia kreeg daar later privileges voor terug.
Meer van Shkodër
Het Skadarmeer, of Meer van Shkodër, ligt op de grens van Albanië en Montenegro en is het grootste meer van de Balkan. Hoe groot precies hangt af van het seizoen: de waterstand schommelt door het jaar heen zo sterk dat het oppervlak varieert tussen ongeveer 370 en 530 vierkante kilometer. Ongeveer een derde ligt aan Albanese kant. Het meer is vooral bekend om zijn vogels. Er zijn zo’n 270 soorten geteld, waaronder de kroeskoppelikaan, die in Europa nog maar op een handvol plekken broedt. De Montenegrijnse kant is al sinds 1983 nationaal park, de Albanese oever is beschermd natuurreservaat en Ramsar-gebied. Langs die oever liggen de dorpen Shirokë en Zogaj, op een half uur rijden vanuit Shkodër, met visrestaurants aan het water waar je karper en paling eet. Vanaf daar vertrekken ook de bootjes die je het meer op nemen, langs verdronken kerkjes en oude vestingeilanden. Boven de stad Shkodër zelf torent het Rozafa-kasteel uit, met uitzicht over het meer, de rivier de Buna en de Albanese Alpen.
Nationaal Historisch Museum
Het Nationaal Historisch Museum staat aan het Skanderbegplein in Tirana en is het grootste museum van het land. Je herkent het van verre aan de enorme mozaïek boven de ingang, getiteld De Albanezen: een rij figuren van Illyrische stamhoofden tot partizanen, met in het midden een vrouw die een geweer omhoog houdt. Het museum ging open in 1981 en die mozaïek hoort bij de vormentaal van die tijd. Binnen is de opstelling verdeeld over paviljoens, elk gewijd aan een periode. Het oudheidpaviljoen toont vondsten uit de Illyrische, Griekse en Romeinse tijd, het middeleeuwse deel behandelt de Albanese vorstendommen en de Ottomaanse overheersing, en het Skanderbeg-paviljoen gaat over de nationale held en zijn strijd tegen de Ottomanen in de 15e eeuw. De zaal over de communistische periode en de vervolging onder Hoxha is er later bij gekomen en is klein, maar het is wel de enige plek in het museum waar die jaren rechtstreeks aan bod komen.
Kasteel van Krujë
Het Kasteel van Krujë ligt boven de gelijknamige stad, ruim een uur rijden ten noorden van Tirana, en geldt als het symbool van het Albanese verzet. Vanuit deze burcht hield Skanderbeg het Ottomaanse leger drie keer tegen: in 1450, in 1466 en in 1467. Pas in 1478, tien jaar na zijn dood, nam sultan Mehmet II de vesting alsnog in. Binnen de muren staat het Skanderbeg Museum, met wapens, documenten en kopieën van zijn helm en zwaard. Daarnaast vind je er een Bektashi-tekke, een oud Turks badhuis, de resten van de moskee van Mehmet II met zijn minaret, en een etnografisch museum in een 18e-eeuws woonhuis dat vaak als het aardigste onderdeel wordt genoemd. Vanaf de muren kijk je uit over de vlakte tot aan de kust. Naar boven loop je over de oude bazaarstraat, met houten luiken en kraampjes vol tapijten, koperwerk en antiek. Combineer het bezoek met het Sari Saltik-heiligdom, een grot hoger op de berg die voor de Bektashi een bedevaartsplaats is en waar je in een klein uur naartoe loopt.
Veelgestelde vragen over bezienswaardigheden in Albanië
-
Wat zijn de mooiste bezienswaardigheden van Albanië?
Tot de bekendste bezienswaardigheden horen de UNESCO-steden Berat en Gjirokastër, de antieke opgravingen van Butrint en Apollonia, het Skanderbegplein in Tirana en de kastelen van Berat, Krujë en Durrës. Ook de natuur is een grote trekpleister, met het Meer van Ohrid, het Komanimeer, de Blue Eye-bron en de stranden van de Albanese Riviera.
-
Is Albanië de moeite waard om te bezoeken?
Ja. Albanië combineert een rijke geschiedenis, Ottomaanse en antieke bezienswaardigheden, gastvrije mensen en een gevarieerd landschap van bergen tot een lange kustlijn. Het land is nog relatief onontdekt en daardoor vaak goedkoper en rustiger dan andere bestemmingen rond de Middellandse Zee.
-
Hoeveel dagen heb je nodig voor Albanië?
Voor de hoogtepunten van Albanië reken je al snel op zeven tot tien dagen. In een week zie je Tirana, een of twee historische steden en een deel van de kust. Wil je ook de bergen in het noorden en de zuidelijke Riviera goed verkennen, dan is twee weken een prettigere reisduur.
-
Wat kun je zien in Butrint?
Butrint is een archeologische vindplaats op de UNESCO-werelderfgoedlijst, in het zuiden van Albanië niet ver van de Griekse grens. De stad bloeide onder de Grieken, Romeinen, Byzantijnen en Venetianen. Je vindt er onder meer een antiek theater, een baptisterium met mozaïeken en een Venetiaans kasteel, midden in een natuurreservaat.
-
Wat is de Blue Eye in Albanië?
De Blue Eye, in het Albanees Syri i Kaltër, is een karstbron bij Sarandë. Het water borrelt op uit een ondergrondse grot en kleurt van diepblauw tot turquoise. De bron is met een huurauto of het openbaar vervoer te bereiken en wordt ook in veel georganiseerde excursies opgenomen.